شرق شناسان و مورخان متفق القولند كه ایرانیان نزدیك به هزار سال است كه شب یلدا آخرین شب پاییز و آذر ماه را كه درازترین و تاریك ترین شب در طول سال است تا سپیده دم بیدار می مانند، در كنار یكدیگر خود را سرگرم می کنند تا اندوه غیبت خورشید و تاریكی و سردی روحیه آنان را تضعیف نكند و با به روشنی گراییدن آسمان (حصول اطمینان از بازگشت خورشید در پی یك شب طولانی و سیاه كه تولد تازه آن عنوان شده است) به رختخواب روند و لختی بیاسایند.

پیشتر، ایرانیان (مردم سراسر ایران زمین) روز پس از شب یلدا (یكم دی ماه) را خور روز و دی گان؛ می خواندند و به استراحت می پرداختند و تعطیل عمومی بود. در این روز عمدتاً به این لحاظ از كار دست می كشیدند كه نمی خواستند احیاناً مرتكب بدی كردن شوند كه میترائیسم ارتكاب هر كار بد كوچك را در روز تولد خورشید گناهی بسیار بزرگ می شمرد. هرمان هیرت، زبان شناس بزرگ آلمان كه گرامر تطبیقی زبان های آریایی را نوشته است كه پارسی از جمله این زبان ها است نظر داده كه دی- به معنای روز- به این دلیل بر این ماه ایرانی گذارده شده كه ماه تولد دوباره خورشید است. باید دانست كه انگلیسی یك زبان گرمانیك (خانواده زبانهای آلمانی) و از خانواده بزرگ تر زبان های آریایی (آرین) است. هرمان هیرت در آستانه دی گان به دنیا آمده بود و به زادروز خود كه مصادف با تولد دوباره خورشید بود، مباهات بسیار می كرد.

فردوسی به استناد منابع خود، یلدا و خور روز، را به هوشنگ از شاهان پیشدادی ایران (كیانیان كه از سیستان پارس برخاسته بودند) نسبت داده و در این زمینه از جمله گفته است:

كه ما را ز دین بهی ننگ نیست

به گیتی، به از دین هوشنگ نیست

همه راه داد است و آیین مهر

نظر كردن اندر شمار سپهر

آداب شب یلدا در طول زمان تغییر نكرده و ایرانیان در این شب، باقیمانده میوه هایی را كه انبار كرده اند و خشكبار و تنقلات می خورند و دور هم گرد هیزم افروخته و بخاری روشن می نشینند تا سپیده دم بشارت شكست تاریكی و ظلمت و آمدن روشنایی و گرمی (در ایران باستان، از میان نرفتن و زنده بودن خورشید كه بدون آن حیات نخواهد بود) را بدهد، زیرا كه به زعم آنان در این شب، تاریكی و سیاهی در اوج خود است.

خور روز (دی گان)- یكم دی ماه- در ایران باستان در عین حال روز برابری انسان ها بود. در این روز همگان از جمله شاه لباس ساده می پوشیدند تا یكسان به نظر آیند و كسی حق دستور دادن به دیگری را نداشت و كارها داوطلبانه انجام می گرفت، نه تحت امر. در این روز جنگ كردن و خونریزی، حتی كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود. این موضوع را نیروهای متخاصم ایرانیان می دانستند و در جبهه ها رعایت می كردند و خونریزی موقتاً قطع می شد و بسیار دیده شده كه همین قطع موقت جنگ، به صلح طولانی و صفا انجامیده بود.

سال ۱۹۹۶ مرورگر Netscape بر اساس آمار مرورگر محبوب بود و بین بیش از ۸۰٪ کاربران اینترنت استفاده می‌شد. در این سال شرکت Microsoft اولین مرورگر خود را منتشر کرد.پس از حدود ۸ سال، در سال ۲۰۰۴ این آمار برعکس شد. مرورگر Netscape بین کمتر از ۵٪ کاربران استفاده میشد و Internet Explorer به بیش از ۹۰٪ رسید!
آقای Blake Ross اهل میامی در سن ۱۵ سالگی آغاز به کار در شرکت Netscape کرد و بی شک درجریان آمار بالا بود. این نوجوان برنامه‌نویس با همکاری آقای Dave Hyatt که اکنون برای Safari برنامه‌نویسی میکند، شروع به برنامه‌ریزی آزمایشی از یک شاخه Netscape کردند. هدف آنها ساختن یک مرورگر ساده بود. مرورگر Netscape شامل بخش‌های زیادی بود و در این زمان اصلا موفق نبود. این دو نوجوان برای از دست ندادن اسپانسرهای شرکت و رقابت با Mozilla Suit خیال داشتند که بوسیله این پروژه مرورگر قابل استفاده برای همه که مشکلهای امنیتی آن زمان را نیز حل میکرد، برنامه‌ریزی کنند.

و بدین ترتیب مرورگر فایرفاکس به دنیا آمد. این مرورگر در آغاز با نام Phoenix معروف بود. این نام با شرکت Phoenix Technologies مشکل پیدا کرد. سپس نام Firebird انتخاب شد، که آن هم با شرکت Firebird که سازنده بانک اطلاعاتی آزاد است،دچار مشکل شد. سال ۲۰۰۳ در حالی که بنیاد موزیلا تمام تمرکز خود را برروی این مرورگر گذاشته بود، تصمیم گرفت که تمام فرآورده‌های این شرکت، پیشوند Mozilla را بهمراه باید داشته باشند. سرانجام با فشار شرکت Firebird نام این مرورگر در نهم فوریه ۲۰۰۴ به موزیلا فایرفاکس تغییر یافت.

پس از تلاش فراوان نسخه ۱.۰ فایرفاکس در نهم نوامبر ۲۰۰۴ منتشر شد. در تاریخ بیست نهم نوامبر ۲۰۰۵ نسخه ۱.۵ منتشر شد و بنیاد موزیلا سرانجام در بیست چهارم اکتبر ۲۰۰۶ فایرفاکس ۲.۰ را منتشر کرد.
این نسخه شامل تغییراتی در مرورکردن برگه‌ای، مدیر افزونه‌ها، صفحه ظاهری و به‌روزرسانی خودکار بود. از جمله ویژگی‌های این نسخه غلط‌گیری املایی و مدیریت نشست و فناوری ضدفریبکاری (طراحی شده بوسیله گوگل) هستند.

ریشه و اصل پیدایش گریم را در دوران های ابتدائی، در مراسم آئینی می توان جست، در این مراسم، از گریم به شكل بسیار ابتدائی استفاده می شده است.

چهره ها را با رسوب مختلف، رنگ های معدنی و یا عصاره گیاهان رنگ آمیزی می كردند و گاه صورتك هائی كه از پوست درختان تراشیده شده بود، بر چهره می نهادند.در طول زمان همچنان گریم را نزد مصریان باستان می توان مشاهده كرد كه كه عمدتا اطراف چشمان را با رنگ های سبز و خطوط سیاه رنگ آمیزی می نمودند، آفریقائیان نیز علاوه بر بكار بردن رنگ های شاد وزنده برای چهره می نهادند،همچنین سرخ پوستان با بكار بردن رنگ های مختلف بر چهره و تزئین سر با پرهای رنگی و صورتك هائی با رنگهای بسیار شاد، گریم را در زندگی و آئین های خود بكار می بستند.

بشر از بدو خلقت در پی فراهم آوردن موجبات سرگرمی خود بوده است، به اشكال گوناگون چون بازی با سایه، اجرای رقص، موسیقی و یا نمایش خود را سرگرم كرده است. در نمایش، بازیگر سعی كرده است، برای داشتن چهره ای متفاوت از دیگران و نیز به منظور تاثیر گذاردن نقش بر تماشاگر با تغییر شكل دادن خود به كمك رنگ آمیزی چهره، مو و به كار برده صورتك توسل جوید.

امروزه واژه  گریم  در زبان فرانسه به مفهوم آنچه در نمایش مورد نظر است به كار گرفته شده، به معنای ادا شكلك، صورتك و یا نقش یك پیر مسخره.

مصدر این كلمه گریم به معنای خطوط پیری بر چهره انداختن، آراستن چهره برای تئاتر و سینما است، صفت فاعلی آنرا گریمور می نماند.

آرایش کردن از زمان های بسیار قدیم مخصوصا زمانی که مردم با دارو آشنا شدند، بین خانمها و آقایان متداول بوده و آنها با علاقه فراوانی برای زیباتر نشان دادن صورتشان می کوشیدند. مطالعه تاریخ باستان به ما ثابت میکند که در دوران ماقبل تاریخ نیز مردان و زنان به بهتر نشان دادن ظاهر خود علاقه مند بودند. نوع آرایش و وسایل آرایشی که در یک فرهنگ و ملیت برای زیباتر و جذابتر نشان دادن به کار میرود ممکن است در فرهنگ دیگر کاملا مردود باشد، اما اکثر مردم از تغییر در مد لباس، مو و آرایش صورت لذت میبرند

بسیاری از مردم بر این باورند كه گریم جزئی از آرایش بوده و زیر مجموعه آن می باشد . اما به راحتی می توان پی به این واقعیت برد كه نه تنها گریم زیر مجموعه ارایش نیست بلكه بر عكس آرایش به عنوان جزئی كوچك از اجزای گریم به حساب می آید.

برای درك بهتر موضوع نخست به تفاوت های معنوی میان گریم ، آرایش و پیرایش بپردازیم  :

آرایش : از نظر لغوی به معنای آراستن ، زینت دادن و مرتب گردانیدن آمده كه گسترهء محدودی از فن را شامل می شود .

پیرایش : این لغت هم به معنای برش دادن ، برداشتن زیادی ها و ازبین بردن نا همواری ها و رساندن فرد یا هر چیز پیراستنی به حد مطلوب از نظر نمای ظاهر است .

گریم : متأسفانه این لغت در برگردان فارسی ، چهره پردازی  تعبیر شده است كه كلمه جامعی نیست و نشان از عدم اطلاع معادل سازان محترم دارد .

گریم به معنای هر گونه تغییر در چهره ، دست و پا و سایر اعضای بدن در جهت رساندن شخص به چهره مطلوبی كه مد نظر طراح است بوده و شامل انواع گریم های تئاتری ، تلویزیونی ، سینمایی و گریم شخصی و ... می شود .

در گریم هم از آرایش و هم از پیرایش نشانه هایی دیده می شود ، چرا كه هر چقدر بازیگر به فرد یا شخصیت مورد نظر نزدیكتر باشد ، باز هم به دلیل این كه هیچ گاه دو نفر در سرتاسر دنیا نمی توان یافت كه كاملا شبیه هم باشند ، باید تغییراتی در رنگ مو ، اندازه مو ( كوتاه كردن و یا بلند كردن ) ، فرم مو ( صاف ، مجعد ، فر ،...) فرم اعضای چهره ، رنگ و اندازه و فرم چشم ها ، ابرو ها ، بینی و جام چهره فرد داده شود تا نهایتا شباهت بین دو نفر یا شباهت فرد با طرح ارائه شده به بیشترین حد ممكن برسد .

آرایش کردن از زمان های بسیار قدیم مخصوصا زمانی که مردم با دارو آشنا شدند، بین خانمها و آقایان متداول بوده و آنها با علاقه فراوانی برای زیباتر نشان دادن صورتشان میکوشیدند. مطالعه تاریخ باستان به ما ثابت میکند که در دوران ماقبل تاریخ نیز مردان و زنان به بهتر نشان دادن ظاهر خود علاقه مند بودند. نوع آرایش و وسایل آرایشی که در یک فرهنگ و ملیت برای زیباتر و جذابتر نشان دادن به کار میرود ممکن است در فرهنگ دیگر کاملا مردود باشد، اما اکثر مردم از تغییر در مد لباس، مو و آرایش صورت لذت میبرند .

تاریخ شروع آرایش کلا به مصریان قدیم میرسد. آنها برای  مراسم مذهبی از عطریات و مواد آرایشی استفاده میکردند و حمامهای مخصوص برای خوشبو کردن پوست بدن میگرفتند، به نظافت و پاکیزگی اهمیت میدادند و بعد از حمام از مواد خوشبوکننده و روغنی برای نرم نگه داشتن پوستشان استفاده میکردند. شانه و آیینه به عنوان اولین لوازم آرایشی مورد علاقه همه خانمها و آقایان بود. کلئوپاترا، ملکه مصر، مواد آرایش و عطر را عاشقانه برای پوست و مو و بدن خود استفاده میکرده است. اگر ما پیشرفت و تغییرات در مد و زیبایی را از زمان اجدادمان تا حالا دنبال کنیم، شاید به تمام آن تغییرات پی ببریم . آثار به جا مانده از اجداد به ما نشان میدهد که مواد رنگی برای رنگ کردن مو، ناخن و پوست به كار میرفته و خالکوبی نیز در آن زمان وجود داشته و مرسوم بوده است .

میدونی چیپس چگونه اختراع شد؟!

چیپس یکی از تنقلات بسیار خوشمزه است که تقریبا همه مردم طرفدار آن هستند و چون دارای کالری زیادی است هنگامی که گرسنه هستید، می توانید آن را مصرف کنید، اما آیا دوست دارید بدانید چیپس سیب زمینی نخستین بار کجا درست شد؟
چیپس در آمریکا متولد شد، پدری داشت به نام سیب زمینی سرخ شده که نخستین بار در اواخر قرن ۱۸ به وسیله شخصی به نام توماس جفرسون در آمریکا معرفی شد. در اوایل قرن ۱۹ سیب زمینی سرخ شده به تدریج محبوبیت پیدا کرد تا جایی که وارد فهرست غذایی رستوران ها شد. یکی از شب های زمستان سال ۱۸۵۳ در رستوران «دریاچه ماه» در ساراتوگای ایالت نیویورک شخصی همراه شام، سیب زمینی سرخ شده سفارش داد.
پس از دریافت غذا این شخص با اعتراض به اینکه سیب زمینی ها سرخ نشده اند و چندان ترد نیستند آنها را به آشپزخانه پس فرستاد. جورج کرام، سرآشپز رستوران که از این انتقاد حسابی عصبانی شده بود برای تمسخر سیب زمینی ها را به نازکی کاغذ برید، به شدت به آنها نمک زده، دوباره سرخشان کرد و محصول را به این خیال که غیرقابل خوردن است، سر میز برد، اما دست پخت کرام به جای یک غذای بی مصرف یک شاهکار از آب درآمد و به همین راحتی چیپس اختراع شد. صاحب رستوران دریاچه ماه به زودی این خوراکی را وارد فهرست غذایی خود کرد.
چندی بعد کرام برای خود رستورانی باز کرد که سیب زمینی نازک سرخ شده را به شهرت رساند. چیپس به معنی ورقه و لایه نازک است. به این ترتیب نام چیپس به طور رسمی وارد ادبیات غذایی شد و به زودی رستوران های دیگر شروع به عرضه آن کردند و ویلیام تاپندون از اهالی اوهایو برای نخستین بار چیپس سیب زمینی را از رستوران به مغازه های خواربارفروشی برد.
در سال ۱۸۹۵ او فروش چیپس را به خواربارفروشی های محل شروع کرد و وقتی کارش گرفت نخستین کارخانه چیپس دنیا را تاسیس کرد. امروزه چیپس سیب زمینی در شکل ها، مزه ها و مارک های مختلفی تولید و عرضه می شود که بعضی از آنها به جای ورقه های سیب زمینی از قطعه های ریز به هم پیوسته آن استفاده می کنند.